สร้างตัวตน แล้วค่อยๆ วางตัวตน

บันทึก

ช่วงนี้ผมกำลังทำคอร์ส สร้าง AI Automation Pipeline ทุกแบบ ด้วย Agents และ Skills

เป็นคอร์สที่เริ่มจากกลไกของ prompt, context และ cost

แล้วค่อยๆ ต่อขึ้นไปเป็น Skill, Agent, Sub-agent และ pipeline ที่ทำงานหลายขั้นต่อกันได้

สิ่งที่ผมอยากให้คนได้กลับไป ไม่ใช่แค่ pipeline ตามตัวอย่างในคอร์ส

แต่อยากให้เขาเข้าใจวิธีคิดมากพอ จนกลับไปออกแบบระบบของตัวเองได้

ระหว่างที่ทำคอร์สนี้ Vibecoding Thailand ก็กำลังโตขึ้นตามลำดับ

ยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องทำ

แต่พอมองย้อนกลับไปจากวันแรก ก็เริ่มเห็นว่า dot หลายจุดกำลังต่อกันเป็นภาพที่ชัดขึ้น

สร้างตัวตน แล้วก็ไร้ตัวตน

สิ่งหนึ่งที่ผมกำลังคิดคือ มันเป็นไปได้ไหมที่เราจะสร้างตัวตน และอยากไร้ตัวตนไปพร้อมกัน

การทำ business ต้องมีตัวตน

คนต้องรู้ว่าเราเป็นใคร

ทำอะไร

เชื่อเรื่องอะไร

และช่วยเขาได้ยังไง

แต่ธรรมะกลับพาไปอีกทางหนึ่ง

อนัตตา

ไม่มีตัวกูของกูให้ยึดไว้

ตอนแรกสองอย่างนี้ดูเหมือนขัดกัน

แต่บางทีสิ่งที่ต้องแยก อาจเป็นตัวตนที่ใช้ทำงาน กับตัวตนที่ใจเอาไว้ยึด

ผมสร้าง brand ได้

ทำให้เสียงของตัวเองชัดขึ้นได้

รับผิดชอบงานที่ทำได้

แต่ไม่จำเป็นต้องเชื่อว่า brand นั้นคือผมทั้งหมด

ไม่ต้องเอายอดคนติดตามมาเป็นคุณค่าของตัวเอง

ไม่ต้องเอาคำชมมาสร้างตัวกู

และไม่ต้องเอาคำวิจารณ์มาทำลายตัวกูอีกก้อนหนึ่ง

ผมยังไม่รู้ว่าจะทำสองอย่างนี้พร้อมกันได้ดีแค่ไหน

แต่ตอนนี้รู้สึกว่า เราอาจสร้างตัวตนให้ชัด เพื่อให้มันทำหน้าที่ของมัน

แล้วค่อยๆ ฝึกวาง ไม่ให้ใจเข้าไปเป็นเจ้าของมันมากเกินไป

อิสระที่มีอยู่แล้ว

อีกเรื่องที่ผมกำลังคิด คือมุมที่เราใช้มองชีวิต

ถ้ามองแต่สิ่งที่ยังทำไม่ได้ ชีวิตจะเหมือนขาดอะไรอยู่ตลอดเวลา

แต่ถ้าเปลี่ยนมามองสิ่งที่เราทำได้ และเลือกได้ ชีวิตจะเปลี่ยนไปมาก

เมื่อก่อนผมไม่ได้มีทางเลือกเท่าตอนนี้

ไม่ได้เลือกงานได้มากขนาดนี้

ไม่ได้มีเครื่องมือที่ช่วยเปลี่ยน idea ให้เป็นของจริงได้เร็วขนาดนี้

ไม่ได้มีอิสระพอจะสร้างคอร์ส ทำ content อ่านหนังสือ และใช้เวลากับครอบครัวในแบบที่ทำอยู่ตอนนี้

บางทีความสำเร็จในชีวิตอาจไม่ได้มีแค่การได้อะไรเพิ่ม

แต่อยู่ที่เรามีอิสระพอจะเลือกสิ่งที่อยากทำ แล้วมองเห็นอิสระนั้นทันด้วย

ตอนนี้ผมมีอิสระมากกว่าเมื่อก่อนเยอะ

ก็ควรดีใจกับมันสิ

ไม่ใช่รีบใช้มันวิ่งไปหาสิ่งถัดไป จนลืมว่าครั้งหนึ่งเราเคยอยากมีชีวิตแบบที่กำลังมีอยู่ตอนนี้

คุณคือพลาซีโบ

ช่วงนี้ผมกำลังอ่าน คุณคือพลาซีโบ ของ Dr. Joe Dispenza

หนังสือชวนมองว่า ความเชื่อและความคาดหวังไม่ได้อยู่แค่ในความคิด แต่อาจส่งผลต่อสมอง ร่างกาย และวิธีที่เราใช้ชีวิต

ในอีกด้านหนึ่ง ความกลัวและความเชื่อด้านลบก็อาจทำงานแบบ nocebo ได้เหมือนกัน

สิ่งที่ผมสนใจไม่ใช่การเชื่อว่าเราคิดอย่างเดียวแล้วรักษาได้ทุกอย่าง

แต่คือคำถามว่า ความคิดที่เราทำซ้ำทุกวัน กำลังฝึกร่างกายและชีวิตให้กลายเป็นแบบไหน

หนังสือที่เพิ่งอ่านจบ

วิปัสสนาลัดสั้น

วิปัสสนาลัดสั้น ของท่านพุทธทาสภิกขุ พากลับมาที่ของใกล้ตัวมาก

ลมหายใจ

รูปกับนาม

เบญจขันธ์

และการเห็นสิ่งต่างๆ เกิดขึ้นแล้วดับไป

คำว่า ลัดสั้น ไม่ได้แปลว่าข้ามการฝึก

แต่น่าจะหมายถึงการกลับมาดูสิ่งที่กำลังเกิดตรงๆ โดยไม่ต้องสร้างเรื่องให้ซับซ้อนเกินไป

Give and Take

Give and Take ของ Adam Grant แบ่งคนออกเป็น giver, taker และ matcher

คนที่ให้ อาจไปอยู่ได้ทั้งข้างบนและข้างล่าง

เพราะการให้อย่างเดียวโดยไม่มีขอบเขต อาจทำให้เราหมดแรงหรือถูกเอาเปรียบ

สิ่งที่ผมหยิบมาใช้คือ ให้ของที่ดีจริง แต่ต้องรู้ด้วยว่าให้ใคร ให้เมื่อไร และดูแลตัวเองยังไงให้ยังให้ต่อได้

The Black Book of MANIFEST

The Black Book of MANIFEST ของคิดมาก The Manifest Master ใช้คำว่า จิตลิขิต แทน Manifest

มันไม่ได้หยุดอยู่แค่การคิดบวกแล้วรอ

แต่เริ่มจากความเชื่อที่มีต่อตัวเอง ตั้งเป้าหมายให้ชัด ขยับชีวิตเข้าไปหาสิ่งที่ต้องการ แล้วเรียนรู้ที่จะยืนหยัดและปล่อยวาง

สิ่งที่ผมหยิบออกมาคือ ความเชื่อว่าเราทำได้สำคัญ

แต่สุดท้ายชีวิตต้องมีการเลือก และลงมือทำจริงด้วย

ช่วงนี้เลยเหมือนมีสองอย่างเกิดขึ้นพร้อมกัน

ข้างนอกกำลังสร้างคอร์ส สร้าง Vibecoding Thailand และสร้างตัวตนให้ชัดขึ้น

ข้างในกำลังฝึกเห็นว่า ตัวตนทั้งหมดนี้เป็นเพียงสิ่งที่ประกอบขึ้นมา แล้ววันหนึ่งก็เปลี่ยนไป

ทำมันให้ดี

ดีใจกับอิสระที่มี

แต่ไม่ต้องยึดมันไว้จนหนักเกินไป