ข้อความจากจักรวาล

มีบางช่วงเวลาในชีวิตที่ผมไม่ได้พยายามคิดอะไร

แต่อยู่ๆ ความคิดบางอย่างก็โผล่ขึ้นมาเอง

บางครั้งตอนอาบน้ำ บางครั้งตอนขับรถ บางครั้งตอนเดินเล่น หรือตอนทำกาแฟยามเช้า

ตอนนั้นผมไม่ได้นั่งคิดเรื่องอะไรจริงจัง ใจกำลังอยู่กับสิ่งตรงหน้า

แต่จู่ๆ ก็มี idea ใหม่ขึ้นมา

เป็นการเชื่อมเรื่องที่อ่านมา กับเรื่องที่เห็นมา กับเรื่องที่เคยคิดค้างไว้ ให้กลายเป็นภาพที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน

ผมไม่รู้จะเรียกความรู้สึกแบบนี้ว่าอะไร

เลยใช้คำว่า ข้อความจากจักรวาล

ที่ผมเรียกว่าจักรวาล

ผมไม่ได้มีคำที่ดีกว่านี้

ผมเคยอ่าน Think and Grow Rich ของ Napoleon Hill ผ่านๆ มาก่อน

ในเล่มมีตอนหนึ่งพูดถึงจิตใต้สำนึก และความคิดที่เหมือนลอยมาจากที่ไหนสักแห่ง บางคนเรียกมันว่า infinite intelligence บางคนเรียกแรงบันดาลใจ บางคนเรียกการดลใจ

ผมไม่ได้สนใจมากว่าจะเรียกมันว่าอะไรกันแน่

ผมแค่รู้ว่า มันไม่ได้มาจากความตั้งใจล้วนๆ ของผม

มันมาในตอนที่ผมไม่ได้พยายามดึงมันออกมา

เหมือนได้ต่อ dot

พอกลับมามองให้ดี ผมเริ่มเห็นว่า vision พวกนี้ไม่ใช่ของใหม่ทั้งหมด

มันเป็นการเชื่อมจุดที่อยู่ในหัวอยู่แล้ว ให้กลายเป็นเส้นใหม่

หนังสือที่ผมอ่านเมื่อหลายปีก่อน

บทสนทนาที่ติดอยู่กับใจ

ปัญหาที่ผมคิดค้างไว้

ของที่เห็นเมื่อเช้า

จุดเหล่านี้กระจัดกระจายอยู่ในหัวของผมอยู่แล้ว

ตอนที่ผมพยายามคิด ผมจับได้แค่ไม่กี่จุด

แต่พอใจหยุดพยายาม จุดที่ผมไม่คิดว่าเกี่ยวกัน ก็ค่อยๆ โผล่มาต่อกันเอง

นี่อาจเป็นเหตุผลว่าทำไมห้องน้ำ รถ หรือครัว เป็นที่ที่ idea เกิดบ่อยที่สุด

มันคือที่ที่ใจของผมหยุดพยายาม

ไม่ได้มาจากความว่างเปล่า

แต่ที่ผมเริ่มเห็นชัดขึ้น คือ vision พวกนี้ไม่ได้เกิดเอง

มันต้องมีพื้นฐานก่อนหน้า

ผมต้องฟังมาเยอะพอ

ต้องอ่านมาเยอะพอ

ต้องเห็นมาเยอะพอ

ต้องคิดค้างเรื่องอะไรไว้บ้าง

ถ้าหัวของผมว่างเปล่าตั้งแต่แรก ก็ไม่มีจุดให้จักรวาลต่อให้

จักรวาลไม่ได้ให้ idea กับใครฟรีๆ

มันแค่จัดสิ่งที่ผมใส่เข้าไปแล้ว ให้กลายเป็นรูปร่างใหม่ ในจังหวะที่ผมไม่ได้พยายาม

input ของผมคือวัตถุดิบ

จักรวาลแค่ช่วยจัดให้ใหม่

ที่ผมเริ่มทำมากขึ้น

พอเห็นแบบนี้ ผมเริ่มไม่รีบเค้น idea ออกจากหัวเหมือนเมื่อก่อน

ถ้ายังไม่มีอะไรขึ้นมา ผมก็ไปเติมข้างในเพิ่ม

อ่านอีก

ฟังอีก

คุยกับคนเพิ่ม

ดูของในมุมที่ผมยังไม่เคยมอง

แล้วก็ปล่อยให้ใจไปทำอย่างอื่น

อาบน้ำ

ขับรถ

เดินเล่น

ทำกาแฟยามเช้า

idea ที่ดีหลายครั้งของผม ไม่ได้เกิดตอนนั่งโต๊ะ

มันเกิดตอนที่ผมหยุดพยายามจะเค้นมัน

บันทึกไว้สำหรับวันที่ลืม

ผมเขียนเรื่องนี้ไว้สำหรับตัวเองในวันที่หัวว่าง แล้วโทษตัวเองว่าไม่มี idea

ผมไม่รู้ว่ามันคือจักรวาลจริงหรือเปล่า

อาจจะใช่

อาจจะเป็นแค่สมองของผมเองที่ค่อยๆ จัดของอยู่เบื้องหลัง ตอนที่ผมไปทำอย่างอื่น

แต่ไม่ว่าจะเรียกมันว่าอะไร สิ่งที่ผมเริ่มเห็นคือ ถ้าไม่ใส่อะไรเข้าไปก่อน ก็ไม่มีของให้จัด

ใส่เข้าไปก่อน วางลงสักพัก แล้วของบางอย่างก็โผล่ออกมาเอง